Od dwunastej karmie głowę snem

Bezlitośnie wciskam każdy kęs

Kapiące krople odbijają się od ziemi

Jaki smutny jest dziś nocy dźwięk

Beznadziejne cienie, miasta brzdęk

To jest początek tej bezsennej epidemii

Miałam swoją chwilę

A teraz pusto jest

Nie wiedziałem jeszcze

Że straciłeś z oczu mnie

Bo Ty patrzysz inaczej w inną dal

Nie umiesz już myśleć tak jak ja

Od dwunastej karmię głowę snem

Z trudem w środku gdzieś ukrywam lęk

Paranoicznie dziś za oknem brzmi ulewa

Znowu słyszę – krzyczy nocy stróż

Choć zraniony chce uciszyć ból

Zamykam oczy, wciąż się kreci karuzela

Miałam swoją chwile

A teraz pusto jest

Nie wiedziałem jeszcze

Że straciłam z oczu cię

Bo ty patrzysz inaczej w inną dal

Nie umiesz już myśleć tak jak ja

Wciąż bez sensu krążę gdzieś

Namiętnie zastanawiam się

Czy naprawię

Dławią mnie już własne łzy

I chciałabym znów żyć lecz śnie na jawie^[2]