Nienazwany, niepoznany – pan dla siebie,

Wiatr go rodził a hołubił chyba czart!

Gdzie zawitał, tam dostawał krzyż na drogę;

Nikt go nie chciał, nikt nie pytał, co jest wart.

Wieczny tułacz – tak wołały za nim dzieci,

A gospodarz, nie czekając, psami szczuł.

Na przypieckach słał posłanie po kryjomu,

Zasypiając, spał jak zając – pół na pół.

Wagabunda, wagabunda, wagabunda –

– Świat przemierzył bez przyczyny wzdłuż i wszerz.

Wagabunda, wagabunda, wagabunda –

– Naprzód zdążał, choć dokuczał skwar i deszcz.

Kiedy wchodził między ludzi, gwałt się robił

I kijami przeganiali póki co.

Więc kuśtykał, ledwie żywy, wciąż przed siebie,

Szukał miejsca, które w bajkach rajem zwą.

Szukał, błądził, rok za rokiem próżno tracił,

Aż zapewne gdzieś – tam wreszcie skręcił kark.

Tak się dzieje, gdy kto goni, przyjaciele,

Za utopią, kiedy innym chleba brak...^[1]