Świt i zmierzch i znowu świt

Noc świetlista, ciemne dni

Oswoiłam wieczność, swoją nieobecność

Umiem przed wszystkimi kryć

Że mnie nie ma, nie wie nikt

Wreszcie się przestałam bać

Żyć nie muszę, mogę trwać

Tydzień, miesiąc, rok i wiek

Słyszę szum podziemnych rzek

Czasem tylko nagły lęk

Czy to popiół, czy to śnieg

Nie ma mnie i nie ma łez

Cierpi tylko ten, kto jest

Że mnie nie ma, nie wie nikt

Jest powietrze z grubych szyb

Czas wyrokiem nie jest

Lustro się starzeje

A ja się nie zmieniam z nim

Trwam jak kamień, nie jak dym

Świt i zmierzch i znowu świt

Noc świetlista, ciemne dni

Oswoiłam wieczność, swoją nieobecność

Umiem przed wszystkimi kryć

Że mnie nie ma, nie wie nikt^[1]