Nieś wietrze mnie

Do znajomych stron,

Gdzie na polach błądzą chłodne mgły,

Gdzie krzykliwe stada wron

O zmierzchu.

Nieś wietrze mnie

Do znajomych stron,

Gdzie znad białych sadów łodzie chmur

Po błękicie mkną.

Jak ptaki, co z najdalszej strony

Powracają do swych gniazd,

By zobaczyć niebo

Kolorowych pełne gwiazd,

Niosąc pod powieką

Zapomniany ślad

I strudzone serca

Przemijaniem lat,

Zagubieni w obcych portach

Chcemy ujrzeć jeszcze raz

Na ojczystym brzegu

Malowany słońcem las.

Przez dalekie morza

I rozstaje dróg

Powracamy tutaj,

Gdzie rodzinny domu próg.

Nieś wietrze mnie,

Do znajomych stron,

Gdzie lipcowym słońcem pachnie miód,

Gdzie akacji białych szron

Nad głową.

Nieś wietrze mnie

Do tych sadów, do tych lasów, do pól złotych,

Do tych znajomych stron,

Gdzie mój dom

Rodzinny...

Zagubieni w obcych portach

Chcemy ujrzeć jeszcze raz

Na ojczystym brzegu

Malowany słońcem las.

Przez dalekie morza

I rozstaje dróg

Powracamy tutaj,

Gdzie rodzinny domu próg.^[1]