Niewiele chciał, niewiele miał

I życie, jakie było, brał otwarcie

W dziurawe swe kieszenie dwie

Ładował szczęście swe i żarcie

Nikogo nie miał poza jedną

Co tak jak on też była biedną

I wszyscy wielkim kołem ją mijali

Nikt nie chciał poznać nigdy jej

Lecz czasem gdzieś, na drodze swej

Spojrzenia ich i biedy się spotkały

Nie jeden pod jej ciosem padł

I nie pozostał nawet ślad z człowieka

On jeden na nią sposób miał

Bo jak o własną żonę dbał i klepał

I już miał złożyć wieczny ślub

Na miłość, wierność aż po grób

Gdy biedę nawiedziła chęć rozstania

Nędznego życia miała dość

I coraz większa brała ją złość

Gdy on zabierał się do jej klepania

A to był błąd, odeszła stąd

Zrozumiał, że jak dziecko jest naiwny

bo apetyt rósł i malał luz

Więc fason bardziej trzymał sztywny

Samotność trwała niezbyt długo

Bo z jednej biedy popadł w drugą

Czy warto było przed nią tak uciekać

Tak było jest i tak już będzie

Bo biedy dzisiaj pełno wszędzie

Tak było jest i tak już będzie

Bo biedy dzisiaj pełno wszędzie

A człowiek lubi czasem coś poklepać

A człowiek lubi czasem coś poklepać

A człowiek musi czasem coś poklepać^[1]