Niewiele tego mam –

– Trochę marzeń trochę snów,

Kopciuszka rolę gram,

Choć nie liczę już na cud.

Odkrywam życie wciąż,

Pogubione tam i tu,

Nie skarżąc się na los,

Nie żałując róż.

Podręczny bagaż lat

Jak talizman biorę z sobą w rejs,

Żeglując pośród raf,

Nie pamiętam łez.

Bo żal powracać tam,

Gdzie prócz smutku nie zostało nic,

Gdzie w ciszy czterech ścian

Czarno-biały film?

Dzień po dniu wymyka mi się z rąk

I coraz szybciej, coraz prędzej mija czas,

Lecz ciągle nie wiem, gdzie mój zbawczy port,

A jednak płynę, dalej płynę, choć w oczy wiatr.

Dzień po dniu wymyka mi się z rąk

I sam już nie wiem, nie wiem, który to już raz,

A przecież muszę znaleźć gdzieś mój ląd,

Którego śladów szukam, szukam od tylu lat.

Niewiele tego jest –

– Nie przeżyłem wielkich burz,

Lecz po co patrzeć wstecz,

Skoro wszystko pokrył kurz?

Pamięci dymne szkło

Przesłoniło obraz chwil,

Okryło ciszą to,

Co mogło piękne być.

Dziś jestem wolna tak,

Jak nadzieja, która wiecznie trwa,

Przyszłości czuję smak,

Choć przede mną mgła.

Dziś wszystko to, co mam,

Postawiłem na niepewny los

I jeśli życie znam,

Popełniłem błąd...

Dzień po dniu wymyka mi się z rąk...^[1]