Było kruche, niewielkie, było jasne, przejrzyste,

Uśmiechało się ufnie do wszystkich.

Nie groziło nikomu... nie wróciło do domu,

Moje szczęście, naprawdę – niewielkie.

Może gdzieś tam, na liściu, zbyt zmęczone, usiadło,

A wiatr z liściem je porwał znienacka.

Potem z liściem porzucił i nie umie tu wrócić

Z dalekiego, nieznanego miasta.

Może gdzieś usłyszało słowa, których nie znało,

Zapragnęło tych słów się nauczyć.

Słowa były zbyt wielkie, no a szczęście – niewielkie;

Z ich ciężarem nie może tu wrócić.

Może kiedy zmężnieje, zbierze siły, urośnie –

Odnajdzie mnie znowu wśród ludzi.

Moje szczęście niewielkie będzie silne i piękne –

Wielkim szczęściem do mnie, powróć, powróci.^{[1], [2]}