Jak we śnie szukam ciebie

Od tylu lat.

Dzień za dniem obok mija

Niewiele wart.

A ty może o krok,

Czuję ciepło twych rąk,

Lecz jak przebić się przez mrok?

A ty może tuż-tuż

I przeczuwam cię już,

Choć nie słyszę wciąż twych słów!

W zakamarkach rzęs,

W kuferkach marzeń

Chowam swój wielki żal

I nawet sama nie wiem,

Jak wielka nas rozdziela dal.

Nieznajomi znajomi,

Lecz kto rękę nam poda,

Kto zrozumie?

Nieznajomi znajomi,

Lecz kto wskaże nam drogę

W obcym tłumie?

Tak chce los, że wciąż dalej

Do siebie nam.

Jak na złość wciąż pukamy

Do cudzych bram.

A to blisko tak jest,

Starczy uśmiech lub gest

I za chwilę sam już wiesz,

Że nie umie tak nikt

Kochać, marzyć i śnić

Do utraty tchu i sił!

Tylko powiedz coś,

Nim rzeka zdarzeń

Znowu gdzieś rzuci nas

I zanim znów w niepamięć

Zamieni nas pochmurny czas.

Nieznajomi znajomi,

Lecz kto rękę nam poda,

Kto zrozumie?

Nieznajomi znajomi,

Lecz kto wskaże nam drogę

W obcym tłumie?^[1]