O jasny, jasny ptasząt śpiew,

zielony zboża łan.

W gałęziach młodych jeszcze drzew

zachodzi księżyc pan.

Z balkonu młody jeszcze Bóg

spogląda w oczy nam.

A serce pyta: puk, puk, puk,

no, jakże będzie tam?

O jasny, jasny ptasząt śpiew,

upalny wstaje dzień.

Przemienia lato wodę w krew,

Nie daje chłodu cień.

Zmęczony anioł w kącie śpi

i diabeł zasnął sam.

A serce pyta: czy to ty,

no, jakże będzie tam?

O cichy, cichy ptasząt śpiew,

jesienią zdobny sad.

Skulone milczą stada mew,

siwieje stary świat.

Brodaty na nas patrzy Pan,

kurtyny sczerniał plusz.

A serce znowu rusza w tan

i nie wie, że to już.^[1]