Ta cisza ma ze śmierci coś

i coś z pogorzeliska.

Po cichu ryczy ranny łoś

i rzadko gdzie się błyska.

Dostojnie kroczy ciszy król,

tyle w nim powagi.

A w sercu króla strach i ból,

bo przecie król jest nagi.

Ten wieczór ma z pogardy coś

i coś tu pachnie klęską.

Pochodnie zgasły jak na złość,

kto dłoń mi poda męską.

Pogodnie kroczy zmierzchu król

i tyle w nim powagi.

A w sercu króla strach i ból,

bo przecie król jest nagi.

Ten uśmiech ma z podłości coś,

ktoś w oczy sypnął piachem.

Zamknięte drzwi gdzieś zastał ktoś,

uciekła dziewka z gachem.

Wesoło kroczy śmiechu król,

ile w nim jest plagi.

A w sercu króla mróz i ból,

bo przecie król jest nagi.

A w sercu króla strach i ból

przecież król to król.^[1]