Wie już o nas słońca blask

Tylko noc wciąż nie zna nas

Chociaż znów minął dzień

My mądrzejsi o ten rok

Bliżsi dziś o jeden krok

Resztę niech powie sen

Nasz sen gasi gwiazdy u okien

A czas pali się w ogniu świec

Wejdź w sen, niby w morze głębokie

Jak w kraj nieznany

Tam bądźmy sami

Nim z rzeki dna stanie dzień

Co dzień szczęście zdarza się ludziom

I trwa chwilę, dwie, albo wiek

Trwa noc – nasze własne preludium

Woła do nas

By uwierzyć jej, właśnie jej

Pieśń o nas samych

Czas zatrzymany

Gdy trąca noc dzwonki gwiazd

Gdzieś tam ludzie boją się nocy

Że świt zgasi to, co już trwa

Więc sny, nim preludium się skończy

Bierzmy sobie...

Że to Ty, że to ja – dwoje nas

Właśnie Ty i ja^[1]