Znowu zasnąć dziś nie mogę ani rusz

Do poduszki ktoś kamieni mi nasypał

I pod okno znów podjechał Wielki Wóz

Czy pojadę nim, a skądże tam, do licha

Tak by chciało się pogadać, ale z kim

Z samą sobą też dogadać się tak trudno

A człowieka, który obok mnie tu śpi

Nie obudzę, musi w pracy być na siódmą

Nocy dyżur mój o siódmej się zaczyna

Znów zostanie tylko krótkie popołudnie

By być razem, by się kochać, napić wina

To za mało, to za trudne

Chyba zbiera się na pełnię w taką noc

Gdy twój oddech wciąż miarowy jest i cichy

Może dzisiaj rano wreszcie powiem dość

Ale przytul się, bo znowu śpisz odkryty

A tym czasem w okno znów zagląda świt

I zdążyłam już wygładzić kształt kamieni

W tej poduszce którą dzielisz ze mną ty

W noc bezsenną, tu na ziemi

Znam te drogi przez układy planetarne

W chmury, bzdury i marzenia w nieskończoność

Trzeba znaleźć, tu na ziemi swoją prawdę

Nawet gorzką, nawet słoną

A tym czasem w okno znów zagląda świt

I zdążyłam już wygładzić kształt kamieni

W tej poduszce, którą dzielisz ze mną ty

W noc bezsenną, tu na ziemi^[1]