O tak, Orfeusze spod znaku powroza

Poznacie, co piekło i prawdziwa groza...

O, wielki opatrzności zamysł

Niespodziewanie powierzony

Mnie, com się karmił odpadkami

Grzechów szlachetnie urodzonych!

Niejedna złamie się kariera

Niejeden zbruka obraz czysty

Kto gardził mną i poniewierał –

Poczuje, czym jest gniew statysty!

Drżyjcie, dzierżawcy łask kosmosu!

Sypniecie łzami i pieniędzmi

Mam w ręku nici waszych losów

A bezlitosny ze mnie nędznik!

Po nikłych podążałem śladach

Sam – mniej niż nikt, zausznik szary

Lecz nic w naturze nie przepada

I wraca – błyskawicą kary

Ujawnię prawdę, przeszłość wskrzeszę

A przeszłość to straszliwa bestia

Unicestwieniem się nacieszę

Bo prawda przecież – unicestwia!^[1]