Czasami tak się w życiu zdarza

Że człek się nagle przepoczwarza

Lecz, – co mu bytu nie umila

Rzadko w motyla

Raczej mu puchnie łza u powiek

I gawron siądzie mu na głowie

Gdy chyłkiem zajrzy w jego okno

Blada samotność

Więc dziś ci powiem, to co powiem

Bo moje chmury płyną nisko:

Pomiędzy grobem, a kołyską

Jest wszystko.

Nie szukaj dalej, ani więcej

Choćby Bóg patrzył ci na ręce

Bo wszystko to, co ugrać da się

Siedzi w nawiasie

W nim my codzienni, cisi, prości

My: skóra, kości i słabości

I wzrok odbija się od nieba

Niebo, to gleba.

Więc dziś ci powiem, to co powiem

Bo moje chmury płyną nisko:

Pomiędzy grobem, a kołyską

Jest wszystko.

I chociaż w świecie, który gaśnie

Chcesz zrobić coś, by było jaśniej

Wiara, nadzieja i poezja

Wszystko magnezja

Lecz chociaż chmury płyną nisko

Pomiędzy grobem, a kołyską

Żeby tak całkiem źle nie było

Trafia się miłość.^[1]