Z tobą jest trochę jak z opłatkiem

Jesteś po wierzchu lekko przeźroczysta

Chciałbym nie musieć patrzeć

Kiedy nie umiem cię przeczytać

Mówisz że mnie wcale nie lubisz

Ale lubisz siebie w moim towarzystwie

Z chęcią poddajesz się zniechęceniu

Wolisz nie umieć wolisz nie myśleć

Szukasz kogoś kto cię lekko uszkodzi

Jak dyktator wtrąci do własnego raju

Kontrast ustawiasz szotami w barze

By nie widzieć swoich własnych braków

Mówisz że kochasz mnie kochasz tak bardzo

Lecz nie lubisz kim się ze mną stajesz

Bo stajesz się tym kim cię widzieć pragnę

Jaką cię biorę taką się oddajesz

Czasem musimy się trochę upodlić

Żeby dalej móc na siebie patrzeć

Czasem musimy coś w sobie wymodlić

Żeby dalej móc dla siebie znaczyć^[1]