Już się stało, już się rozdwoiło

Pękło niebo i pusto jest w niebie

Miałam tylko tę jedną miłość

I na bilet miałam do ciebie

I jechałam zachłanna jak sito

Sercem, myślą i dłońmi obiema

Światem byłeś, ja drogą donikąd

Byłeś światem, lecz świata już nie ma

Karawaniarski koń, Karawaniarski koń

Z głową do ziemi, jak do ścięcia

Lata idą na złom, wiara idzie na złom

Ten żal jest nie do uciągnięcia!

Coś się stało, dokąd siebie wiozę?

Co za górą i czy sił wystarczy

Wejść ze smutkiem w błękitną symbiozę

Gdy się wraca donikąd na tarczy

Coś się stało, nie mów „to się zdarza”

Drgnęła cisza w wielkim ludzkim szumie

Jedno słowo, które tak poraża

Takie proste, że nic nie rozumiem

Karawaniarski koń, Karawaniarski koń

Z głową do ziemi, jak do ścięcia

Lata idą na złom, wiara idzie na złom

Ten żal jest nie do uciągnięcia!^[1]