W moim ogrodzie, gdzie czas leniwy

Powolną strugą płynął wytrwale

W moim ogrodzie gdzie jeszcze nigdy

Tak dawno słów przyjaznych parę

W moim ogrodzie, gdzie smutek gości

Gdzie gorzkie dni i gorzkie noce

W moim ogrodzie gdzie samotności

Nikt nie rozjaśniał, gdzie nigdy po tym

W moim ogrodzie, gdzie długa zima

Zmroziła wszystkie ciepłe uczucia

W moim ogrodzie, gdzie strumień źródła

Zastygł w bezruchu a czas umyka

Aż pewnej nocy puściły lody

Ogrodu serce mocniej zabiło

Przyszłaś, nabrałaś źródlanej wody

I napoiłaś i wszystko ożyło

Byłaś tak śliczna niczym poranek

Niczym wiosenny kwiat jabłoni

I nie zapomnę nigdy tej chwili

Gdy dłoń dotknęła twojej dłoni

I nie zapomnę tych chwil radosnych

Kiedy nie mogąc wydobyć słowa

Z zapartym tchem patrzyłem ci w oczy

Tak trwała nasza bez słów rozmowa

Ja Twoje włosy dotykałem ukradkiem

Ty zamyślona z pochyloną głową

Byłaś mi jak prześliczna nimfa

Co się przegląda nad tafli wodą

I choć tak blisko byłaś przy mnie

Choć Twoje oczy śmiały się do mnie

Doprawdy niczego nie jestem pewien

Co czułaś wtedy, czy wart jestem wspomnień

Wspomnień.^[1]