Wariant 1
StrzałkaOj, dobrze mi sie uorze
skibum poklepanum(1),
oj, zebyś ty mie chciała,
byłabyś se panio.
Oj, wszysko jo bym w polu
za ciebie uobrobił,
a kiebyś miała cięzko,
to ji w dumu zrobił.
Oj, jak dokuńce staja(2),
bruzdecke wyuorze,
to póde do Maniusi,
co słuzy we dworze.
Oj, bedzie ze mnie rado,
uśmichnie sie do mnie,
bo wcoraj powiedziała,
ze wciunz myśli o mnie.
Oj, kuniki kaśtanki,
ciesta sie wy ze mno,
douorzymy i ty reśty,
bo sie robi cimno.[1]
(1) skibum poklepanum – po zdarciu się lemiesza zastępuje się go kawałkiem żelaza tzw. skibą, którą dla wyostrzenia klepie się na gorąco u kowala
(2) staje – miara długości w polu, przeważnie około 50 m
Wariant 2
StrzałkaOj, dobrze mi sie uorze
skibum poklepanum,
|: oj, zebyś ty mie chciała,
byłabyś se panio. :|
Oj, wszysko jo bym w polu
za ciebie uobrobił,
|: a kiejbyś miała przycięzko,
to i w dumu zrobił. :|
Oj, jak dokuńce staja,
bruzdecke wyuorze,
|: oj, to póde do Mani,
co słuzy we dworze. :|
Oj, bedzie ze mnie rado,
uśmichnie sie do mnie,
|: bo wcoraj powiedziała,
ze wciunz myśli o mnie. :|
Oj, kuniki kaśtanki,
ciesta sie wy ze mno,
|: douorujmy ty reśty,
bo sie robi cimno. :|[1]
Wariant 3
StrzałkaOj, dobrze mi sie uorze
skibum poklepanum,
oj, zebyś ty mie chciała,
da, byłabyś se panium.
Oj, wszysko jo bym w polu,
da, za ciebie uobrobił,
a kiebyś miała cięzko,
da, to ji w dumu zrobił.
Oj, jak dokuńce staja,
da, bruzdecke wyuorze,
to póde do Maniusi,
da, co słuzy we dworze.
Oj, bedzie ze mnie rado,
uśmichnie sie do mnie,
bo wcoraj powiedziała,
ze wciunz myśli o mnie.
Oj, kuniki kaśtanki,
da, ciesta sie wy ze mno,
douorzwa i ty reśty,
da, bo sie robi cimno.[1]
