Był wiek XVII, rok dwudziesty siódmy,

Listopadowy wiatr zimny wiał.

Była niedziela i słońce wstawało,

Na „Świętym Jerzym” sygnałem był strzał.

Ma Anglia Nelsona i Francja Villeneuve’a,

Medińa-Sidonia w Hiszpanii żył.

A kto dziś pamięta Arenda Dickmanna?

To polski admirał, co z Szwedem się bił.

Sześć szwedzkich okrętów na walkę czekało,

A każdy z nich większy od naszych dwóch.

Choć siły nierówne, bo dział było mało,

To w polskich załogach bojowy był duch.

Ma Anglia Nelsona i Francja Villeneuve’a...

Huknęła salwa, wiatr żagle złapały,

Błysnęły armaty z burtowych furt.

Dziesięć korabi do walki ruszało,

Od strony półwyspu stał szwedzki wróg.

Ma Anglia Nelsona i Francja Villeneuve’a...

Błyskały armaty, gwizdały kartacze

I z trzaskiem okręty zwarły się dwa.

„Wodnik” przypuścił abordaż zuchwały,

Pogrążył się szwedzki galeon wśród fal.

Ma Anglia Nelsona i Francja Villeneuve’a...

„Tigern” i „Solen” – okręty rozbite,

A reszta Szwedów uciekła gdzieś w dal.

Admirał Dickmann legł w boju zabity,

Lecz flota spod Orła zwycięstwo swe ma.

Ma Anglia Nelsona i Francja Villeneuve’a...^[1]