Drobna omyłka, lapus linguae,

każdemu może się przydarzyć

przejęzyczenie takie zwykłe,

a jednak człowiek zaczyna marzyć...

W rozmowie ze mną zamiast „pan”

wypowiedziałaś „ty” niechcący

a w sercu zaraz, w sercu zaraz

tan radosny tan i marzeń zdrój gorący.

W zadumie ci spojrzenie ślę,

szczęśliwy żeś się pomyliła.

I mówię: panie jest tak miła...

I myślę: jakże kocham cię!

Omyłka w życiu, lapsus vitae,

każdy zrozumie, co to znaczy...

zobojętnienie źle ukryte,

a jednak człowiek nie może skryć rozpaczy...

W rozmowie ze mną zamiast „ty”

wypowiedziałaś „pan” niechcący

a w oczach zaraz, a w oczach zaraz

łzy, w oczach łzy smutek przejmujący.

Patrzyłem długo w oczy twe,

a tyś spojrzenie odwróciła.

Spytałem: czyś się omyliła?

A w myśli: już nie kochasz mnie.^[1]