Opowiada mi, że jej dom zbudowało dziecko

w pewne wiosenne popołudnie,

tylko że potem zginęło

przechodząc przez ulicę.

Mówi, że czytała w gazecie,

że na rogu takiej i takiej alei

samochód przejechał dziecko.

Oczywiście ja jej nie wierzę.

Ona sama zbudowała ten dom,

zawiesiła w drzwiach pomarańcze i kolorowe paciorki,

na ścianach namalowała kwiaty.

Zrobiła papierowe wiatraczki, żeby wirowała na wietrze,

nazbierała dziwacznych kamieni, żeby rzucały cienie w słońcu,

przyczepiała jasne i ciemne baloniki pod sufitem.

Zawsze kiedy ją odwiedzam

powtarza tę opowieść o dziecku.

Nigdy jej o nic nie pytam. To ważne

rozumieć czyjś udział w legendzie.

Zajmuję swoje miejsce

wśród papierowych rybek i fałszywych zegarków,

rozpoznaję namalowane przez nią kwiaty,

uśmiecham się, gdy rzeźbi moją głowę na glinianych medalionach

i darzę ją czymś w rodzaju uprzejmej miłości

gdy ona kontempluje własną śmierć w wypadku ulicznym.^[1]