Raz pewien żeglarz w Mikołajkach

Na piękny jacht zapatrzył się

I cicho szepnął: „Ach, ty mój Orionie!

O tobie marzę, ciebie chcę”.

Wreszcie marzenie się spełniło;

Z kieszeni w kieszeń poszedł szmal

Radośnie krzyknął: „Ach ty mój Orionie!

Pożeglujemy pośród fal”.

I żeglowali po jeziorach,

Gdzie nad brzegami pachnie dym

I wtedy mówi: „Ach, ty mój Orionie!

Cóż ja bez ciebie zrobił bym”.

A kiedy szóstka przygrzmociła,

Rumpel wyrywał ręce dwie,

Przez wicher krzyczał: „Ach, ty mój Orionie!

Tylko mi tu nie wywal się”.

Niestety, głazy, gdzieś pod Czarcią,

Czule objęły jego dno.

Żałośnie płakał: „Ach, ty mój Orionie!

Dlaczego mi zrobiłeś to”.

W końcu dramaty miał za sobą

I uznał, że już wszystko gra,

Klepnął go mówiąc: „Ach, ty mój Orionie!

Jedziemy dalej, szkoda dnia”.

Wieczorem brał swoją gitarę -

Takie brząkadło jak tu mam -

No, i zawodził „Ach, ty mój Orionie!

Dla ciebie śpiewam, tobie gram”.

Aż przyszłą jesień, przyszła zima

I na kobyłkach Orion stał.

Patrzył i myślał: „Ach, ty mój Orionie!

Tak wiele przeżyć żeś mi dał”.^[1]