Co mnie martwi?...

Co?

Cię martwi?

Człowiek

Człowiek, co się zowie – on mnie martwi

Bo ten człowiek zachowuje się

Podobnie, ot – do marchwi

– górą, owszem idzie w nać, naci kiść

Ale głównie on gdzie indziej raczy iść

Myśli

I tych myśli kłąb – ciągnie go, Człowieka

W głąb

Oto, co Człowieka gnębi

– wieczne przeczuwanie głębi

A prócz tego, Jego gnębi

– wieczne dociekanie głębi

A-ja-jaj! A-ja-jaj!

A nie lepiej pobyć by

W niewiedzy biedzie

A-ja-jaj! A-ja-jaj!

Po cóż to tak zaraz-zaraz

Wszystko wiedzieć?

Z tej niewiedzy

I z tej na niewiedzę zgody

Ludzie łączą się – w narody

A w narodzie się jednoczą w opcji kopce

No, bo – różnie coś nie wiedzą

Kopiec w kopiec są podobni

Ale kopiec – kopcu? – obce

Ale Naród, od Naroda

Różni tylko na niewiedzę INNĄ zgoda

Toż tak samo śpią czy siedzą

Różni ich jedynie to

Że innego czegoś

Oni nie-do-wiedzą

Oto, co Człowieka gnębi

– wieczne przeczuwanie głębi

A prócz tego, Jego gnębi

– wieczne dociekanie głębi

A-ja-jaj! A-ja-jaj!

A nie lepiej pobyć by

W niewiedzy biedzie

A-ja-jaj! A-ja-jaj!

Po cóż to tak zaraz-zaraz

Wszystko wiedzieć?

Ta niewiedza – to wygoda

Bardzo sprawdza się

W narodach

Tak

W narodach – sprawdza się

No, bo między narodami

No, bo między narodami

– raczej nie^[1]