Na tym zdjęciu prześwietlonym

Oczy pełne nieba masz

I przez ramię przewieszony

Mój nieprzemakalny płaszcz.

Cała byłam w mgłach i kroplach,

Jak królowa mokrych serc,

Przeglądałam się w tych oknach,

Skąd muzyka szła i śpiew.

Otwórz serce, otwórz tak,

Żeby móc swobodnie tańczyć,

Żeby nagle świat

Nabrał smaku pomarańczy.

Otwórz serce, otwórz tak,

Żeby móc do ciebie trafić,

Daj mi jakiś znak,

Zejdź z wyblakłej fotografii.

Na parkiecie było ciasno,

Gęstniał tłum z gasnącym dniem

I z godziny na godzinę

Czas nam coraz szybciej biegł.

Malowana światłem przestrzeń

Wirowała w rytmie strun,

Jak odbity w lustrach refren,

Co się składał z kilku nut.

Otwórz serce, otwórz tak,

Żeby móc swobodnie tańczyć,

Żeby nagle świat

Nabrał smaku pomarańczy,

Otwórz serce, otwórz tak,

Żeby móc do ciebie trafić,

Daj mi jakiś znak,

Zejdź z wyblakłej fotografii.

Czy pamiętasz peron w deszczu,

Gdy spóźniony pociąg wpadł.

Nim zdążyłam zająć miejsce,

Ruszył w przemoknięty świat.

Wagon malał na zakręcie,

Gdy znikała twoja twarz.^[1]