Nie jest mu chyba dobrze ze światem

Skoro gada do pieca:

„Oj, piecu, piecu

Z piersią kobiecą kaflowo-białą!”

Nie jest mu chyba przytulnie na świecie

Skoro się garnie do pieca:

„Oj, piecu, piecu

Z piersią kobiecą

Z cieplutkim biodrem kaflowo-modrym!”

Nie jest mu chyba ciepło na świecie

Skoro się tuli do pieca:

„Oj, piecu, piecu

Z piersią kobiecą

Z cieplutkim biodrem kaflowo-modrym

Z gorącym brzuchem!

Czy słyszysz mnie, piecu, kaflowym uchem?”

Dmuchał w otwarte drzwiczki

Ruszta patykiem przegarnął

Chrobotał węglami w wiadrze

Łapą szatańsko czarną

Gdy ujrzał pierwszą iskrę

Rozczulił się nad iskrą

Dał iskrze imię: Iskra

I szeptał do niej „Iskro

Tyś iskrą mego ognia i żaru i popiołu!”

Modlił się do niej „Iskro

Tyś najpiękniejsza z iskier!

Ach, iskro, iskro, iskro, iskro…”^[1]