Pod mostami naszych słów

i w pożądań mrocznych bramach,

na podwórkach czułych chwil,

miedzy snem a deja vu;

gdzie losu żart i nagły dramat,

„na każdym progu ciągle drży

proporzec pamięci” –

tu gdzie mnie nie ma świat umiera

i o litość blaga każde drzewo kamień książka rym

tu gdzie mnie nie ma jest ponury wietrzny wieczór

ulicami snuje się trujący dym

tu gdzie mnie nie ma nie ma też nadziei

na najmniejszy pozytywny obrót moich spraw

tu gdzie nie mnie nie ma nic w ogóle nie ma

prócz pamięci mej mizernych papierowych raf

Na milczenia zimnym dnie,

w słodkim cyjanku papierosa,

na powierzchni morza głupstw

i pod wodą przykrych snów;

gdzie dziecka śmiech i śmierci kosa,

„na każdym progu zadrży znów

proporzec pamięci” –

tu gdzie mnie nie ma...

Pod mostami naszych słów

i w pożądań mrocznych bramach...^[2]