O ptaszki, o kwiatki, o roso

O chmurki targane wietrzykiem

O nocy, co uszłaś stąd boso

Z księżyca we włosach grzebykiem

O cała naturo odwieczna me tętno

Budząca swym tętnem

Pozdrawia cię córa, twa wdzięczna

Panienka z temperamentem

Nie pozwól krwi tak płonąć by

Spaliła mnie ze szczętem

Niech darzy mnie, nie karze mnie

Mój los temperamentem

O ciało, niesforne i młode

Bogate w aluzje przejrzyste

O ramion wymowo i bioder

I wy, etcetera, my wszystkie

O ciało, ty mój upominku od Bozi

Na gwiazdkę przyjęty

O ciało z cudami, choinko

Panienki z temperamentem…

Nie pozwól krwi tak płonąć by

Spaliła mnie ze szczętem

Niech darzy mnie, nie karze mnie

Mój los temperamentem

Panowie, loterio fantowa

Z wiecznymi szansami na przyszłość

O wy, co mi przeszło już do was

I wy, co mi jeszcze nie przyszło

Ach, życie mieć wami zasnute

Jak pełen baranków firmament

A potem odbywać pokutę staruszki

Za jej temperament

Wspominać czas wesołych gwiazd

Księżyce uśmiechnięte

Bledziutki świt, leciutki wstyd

Za noc z temperamentem…^[1]