Senne pokoje,

My we dwoje…

Szepczesz: „Przysięgi nie naruszę…”

Oczy –

Niebieskim lodem twoje

Oczy –

Lustrują lodem duszę.

Tyżeś to tutaj? Czyżby –

Czyżby?

Moja srebrzysta panno jasna –

(To zamieć, której pęd muzyczny

Ulotną falą mnie pogłaskał) –

Przędąc

Swą delikatną wełnę,

Będąc

Jak śmiech i płacz poecie –

Wsączyłaś się przez okno szczelne

Śnieżnym i kruchym białokwieciem…

Kurzy śnieg mokry,

Muślinowy

Jak lilia przezroczystej dłoni…

Okryj

Mnie płaszczem siwym, szronie,

Otul obrusem swym lodowym.

Rano

Przyjaciel twój

Uśpiony

Nie drgnie odbitym w lustrze ciałem.

Zawiśnie mętny krąg czerwony

W obłoku już osierociałym.^[1]