Dobrze, dobrze – wszędzie i zawsze,

Tak żyć, jak chcą bogi łaskawsze

Od zwycięskich bogów niewoli –

Tylko myśleć – słuchać i patrzeć

I żadnego myślnika nie zatrzeć

W kalendarzu tego, co boli.

Tak pić, by się picia nie zaprzeć,

Wierzyć zawsze w to, co jest słabsze,

W beznadziei córkę – nadzieję.

Kochać to, co trudniejsze, lecz „prawsze”

Rozumiejąc to, co „nie nasze”:

Wielbić wiatr – dlatego, że wieje.

Zapamiętać błędy ciekawsze

Otulając się duszy swej płaszczem

Co nie chroni przed żadnym urazem.

Raz przehulać, co jest hulaszcze

I przemyśleć zwykły sens następstw...

I za własną się wziąć parafrazę^[1]