Tam pod borem zieleni się trawa,

tam dziewczyna napasała pawa.

Pasła, pasła i do domu gnała,

i pawkowi tęskliwie śpiewała.

Trąciła go w skrzydełko niechcący,

paw poleciał do domu skrzeczący.

Ona za nim, aż się zeznoiła,

szuka wody, by się ochłodziła.

Wyszedł z dwora prześliczny młodzieniec:

to nie tędy do wody gościniec.

Nie szukaj mi gościńca bitego,

pilnuj sobie konia woronego.

A jak przyjdzie słońce i pogoda,

przyjdziesz Jasiu, do mego ogroda.

Napachasz się ziela zielonego,

napatrzysz się liczka rumianego.^[1]