Pędzi chłopiec trójkę koni

Pośród nocy pędzi sam...

Czy za szczęściem jest w pogoni,

Co go czeka w dali tam?

  Jedzie, jedzie pośród kniej, Ach!

  Jedzie do dziewczyny swej...

  Jedzie, jedzie pośród kniej,

  Jedzie do dziewczyny swej...

Kto ten chłopiec co zuchwale,

Pędzi borem w ciemną noc?

Czy w namiętnym jakimś szale

Opętała go zła moc?

  Jedzie, jedzie pośród kniej, Ach!

  Jedzie do dziewczyny swej...

  Jedzie, jedzie pośród kniej,

  Jedzie do dziewczyny swej...

Wtem zobaczył on w oddali

Cichą wioskę niby w śnie...

Młode serce młotem wali...

Ledwie oczom wierzyć śmie.

  Jedzie, jedzie pośród kniej, Ach!

  Jedzie do dziewczyny swej...

  Jedzie, jedzie pośród kniej,

  Jedzie do dziewczyny swej...

I stanęła trójka koni

Tu podróży nadszedł kres...

Cudne dziewczę już się płoni...

W oczach pełno szczęścia łez...

  Jedzie, jedzie pośród kniej, Ach!

  Jedzie do dziewczyny swej...

  Jedzie, jedzie pośród kniej,

  Jedzie do dziewczyny swej...^[1]