Księżyc nad bulwarem

Świeci jak za karę

Nie możemy się rozstać w ciemności

Nie ukryje już łez

Ty mnie spytasz o sens

Bo nie o to się pyta w miłości

Co się stanie z nami

Zostaniemy sami

Rozłączonych tłum gwarny pochłonie

Ten świat nie jest już nasz

Taką srebrną masz twarz

Takie suche i chłodne masz dłonie

Pierrot i Kolombina

Kolombina i Pierrot

Napisano nam życie

To jedyna przyczyna

Nie umiemy inaczej

Trzeba trzymać się roli

A to boli najmilszy

Wiesz jak bardzo

To boli

Księżyc nad bulwarem

Świeci jak za karę

Nawet noc nie użyczy nam cienia

Nie ukryje już łez

Będę pytać o kres

Jak mam zmienić

Co nie da się zmienić

Pierrot i Kolombina

Kolombina i Pierrot

Napisano nam życie

To jedyna przyczyna

Nie umiemy inaczej

Trzeba trzymać się roli

A to boli najmilszy

Wiesz jak bardzo

To boli

Pierrot i Kolombina

Żywi ludzie bezgrzeszni

Kiedy grają tragedię

Zaczynają być śmieszni

Śmieszni w serca trzepocie

Śmieszni w łzach które płyną

Żegnaj biedny Pierrocie

Żegnaj Kolombino^[1]