W naszych żaglach zwiniętych śpi wielka marszruta

w naszych masztach śpią skrzydła lotniejsze niż ptak,

w naszych mapach śpi przestrzeń bezbrzeżnie rozsnuta,

puls uderza w maszynach i gra poszum flag.

W naszych żaglach zwiniętych śpi wiatr, oddech świta,

wiatr co morza podnosi i rzuca na ląd

wieczny ruch, który w górze z podniebia wylata,

niewidzialny, poczęty nie wiadomo skąd.

Dobra igła kompasu, jak z dłoni nam wróży

nieomylny kierunek wśród pustki i wód,

płyniemy poślubieni, jak Kolumb, podróży,

ten sam nas duch prowadzi, który jego wiódł.

Prosto z Zatoki Gdańskiej na Bałtyk, na Bałtyk, na Bałtyk

i z fali pełnej na złotych bursztynów,

bijącej o Hel na morza, na Atlantyk i dalej,

niech z masztów naszych czerwień łopocze i biel.

Żegnajcie i witajcie dalekie wybrzeża,

sygnały portów, mola, panoramy miast!

Wiatr wyprawy nam sprzyja, puls równo uderza,

syreny gwiżdżą w niebo na wyjazd i wjazd.

O, bądźcie pozdrowione morza, oceany i lądy,

których blady rozpierzcha się ślad!

Flota nasza pokłonem bandery rozwianej,

jak ojczyznę ogromną, salutuje świat.^[1]