Żeglujemy po morzu

poprzez wicher i mgłę.

Naszych serc nie zatrwożą

burze groźne i złe.

Naszych piersi ze stali

ani sztorm nie obali,

ani żar nie przepali

naszych piersi ze stali.

Stokrotnie echo nieś

wesoła nasza pieśń.

Czujny wzrok marynarzy

wytężony jest w dal,

ciągle trwamy na straży

ukochanych tych fal.

Czujne wiedzie nas oko,

gwiazdy świecą wysoko

dno pod nami głęboko,

czujne wiedzie nas oko.

I tylko wiatru wiew,

przynosi krzyki mew.

Niech ojczyzna spokojna

nam zostawi nasz trud.

czy to pokój, czy wojna,

strzec będziemy tych wód.

Ślubowaliśmy święcie

pełnić straż na okręcie,

gromić wroga zawzięcie,

ślubowaliśmy święcie.

i nie ma trwalszych twierdz

od marynarskich serc.^[1]