Najświętsza Panno Gidelska

Tyś jest Pani Archanielska

Wielkie cuda uczyniła

Żeś się w roli obiawiała

Obiawiłaś wieśniakowi

Pracowitemu rolnikowi

Który orał par bydlęcy

I wyorał obraz Święty

Bydlęta obraz ujrzały

Na kolana poklękały

A on bije i katuje

Jeszcze zabić obiecuje

Obejrzał się w prawą stronę

Ujarzał obraz i koronę

I sam klęknął z uczciwością

I podniósł obraz z radością

Zaniósł obraz do swej skrzyni

Tam go nieszczęście nie minie

Nad całą jego gospodą

Nawiedził go Bóg chorobą

Na dziatki i żonę jego

I na niego też samego

Doświadczył go Bóg samego

I też domowników jego

Miał w swym dworze komornicę

Bogu wierną służebnicę

Która mu wiernie służyła

I tę skrzynię otworzyła

A gdy skrzynie otworzyła

Jasność wielka uderzyła

Gospodarzu źle u ciebie

Kościelną rzecz masz u siebie

Do klasztoru pobieżała

Zakonnikom powiedziała

Przyszło bractwo ze świecami

Wzięli obraz z klejnotami

Wstawili go w wielki ołtarz

Święta Panno bądźże u nas

Dwa razy nas odchodziła

Tutaj być nie zezwoliła

Dwa razy nam uchodziła

Ten trzeci raz przemówiła

Zanieście mnie na tę rolę

Bo ja tam mam dobrą wolę

Zanieście mnie na tę rolę

Bo ja tam dobrą wolę

Zanieście mnie na góreczkę

Na gospodarza roleczkę

Wieśniak też się dowiadywał

Swemu zdrowiu się dziwował

Chwała tobie wieczny Panie

Na mej roli klasztor stanie

Najświętsza Panno Gidelska

Tyś jest Pani Archanielska

Nie opuszczaj nas w potrzebie

Którzy wołamy do Ciebie^[1]