Urodzeni tyle razy,

w stu kołyskach wychowani,

na dzień nowy, noc spokojną,

wciąż czekamy i czekamy.

Narodzeni tyle razy,

że już lata nam się plączą,

podkreślamy nasze winy

kreśląc papier ręką drżącą.

Ośmieszeni tyle razy,

że już śmiech nam nie przystoi,

po cichutku powtarzamy

każde słowo, które boli.

Do tysięcy drzwi stukamy,

które wczoraj wiatr zatrzasnął

i pochodnie rozpalamy,

które, nim zaświecą, zgasną.

Nazbyt wiele już zostało

gniewnych słów wypowiedzianych,

na wieczyste spamiętanie

przybijemy je do ściany.

I zmęczeni usiądziemy,

w oczy sobie popatrzymy,

oczekując, aż się znowu

narodzimy, narodzimy.^[1]