Nie świadom smutku w miłym serca szale

Zagrzany chwałą, rycerz szedł na wojnę;

Kochanki myśli kojąc niespokojne,

Tak o miłości śpiewał i o chwale:

Ojczyzno, tobie ramię,

A serce dałem lubej;

Kłaść za was życie

W śmierci szukać chluby

To jest prawego

Towarzysza znamię!

Na polu sławy, wierny rycerz w zbroi,

Z pałaszem w ręku, z głową zasłonioną

Nad swoją zawsze duma ulubioną

I serca żałość tern śpiewaniem koi:

Ojczyzno, tobie ramię…

Wojownik w boju przeciwnikom srogi

Naciera mężnie na nieszczęsne wrogi,

Lecz choć morderczym ogniem krew rozlewa,

O chwale zawsze i o lubej śpiewa:

Ojczyzno, tobie ramię…

Synowie Niebios, kochankowie ziemi,

Niedługo bawią między śmiertelnymi,

Towarzysz dzielny poległ w pięknej chwale,

Lecz w samej śmierci jeszcze śpiewał stale:

Ojczyzno, tobie ramię…^{[1], [2]}