O chwilo byłaś okrutna

Jak żeśmy Polskę żegnali

Strumieniem łzy nasze płynęły

Jak my granicę mijali.

Tam w wielkich puszczach i lasach

Głodnym pracować kazali

Spoczynek był nasz na deskach

Tak się nad nami znęcali.

W dzień zmartwychwstania pańskiego

Nam wielką przykrość sprawili

Ze siekierami, piłami

Nas do roboty pędzili.

We wszystkich krajach Polacy

Na rezurekcję śpieszyli

A nasi niedowiarkowie

Do lasu rąbać pędzili.

A kiedy nasi rodacy

Do święconego siadali

My bez kawałeczka chleba

W puszczach się łzami zlewali.

Jak by największych zbrodniarzy

Pod strażą nas prowadzono

Niewinnie ten Polski naród

Zimnem i głodem męczono.^[1]