Słoneczko, śliczne oko, dnia oko pięknego!

Nie jesteś ty zwyczajów starosty naszego.

Ty dzień po dniu prowadzisz, aż długi rok minie,

A on wszystko porobić chce w jednej godzinie.

Ty czasem pieczesz, czasem wionąć wietrzykowi

Pozwolisz i naszemu dogadzasz znojowi,

A on zawsze: „Pożynaj! Nie postawaj!” – woła,

Nie pomniąc, że przy sierpie trój pot idzie z czoła.

Starosto, nie będziesz ty słoneczkiem na niebie!

Wiemy my, gdzie cię boli, ale twej potrzebie

Żadna tu nie dogodzi, chociajby umiała.

Siła tu druga umie, a nie będzie chciała,

Bo biczem barzo chlustasz. Bodaj ci tak było,

Jako się to rzemienie u bicza zwiesiło!

Słoneczko, śliczne oko, dnia oko pięknego!

Nie jesteś ty zwyczajów starosty naszego.

Ciebie czasem pochmurne obłoki zasłonią,

Ale ich prędko wiatry pogodne rozgonią,

A naszemu staroście nie patrz w oczy śmiele,

Zawsze u niego chmura i kozieł na czele.

Ty rosę hojną dajesz po ranu wstawając

I drugą także dajesz wieczór zapadając,

U nas post do wieczora zawsze od zarania,

Nie pytaj podwieczorku, nie pytaj śniadania.

Starosto, nie bedziesz ty słoneczkiem na niebie!

Ni panienka, ni wdowa nie pójdzie za ciebie!

Wszędzie cie,bo nas bijesz, wszędzie osławiemy,

Babę, boś tego godzien, babęć narajemy,

Babę o czterech zębach. Miło będzie na cie

Patrzyć, gdy przy niej siędziesz jako w majestacie,

A ona cie nadobnie będzie całowała,

Jakoby cię tez zaba chropowa lizała.^[1]