Piosenka moja po świecie chodzi

W lnianej koszuli

I o podwiośniu w borach zawodzi

Ciosem zuzuli...

Ślady jej stopek wiatr cichy zwiewa,

Obmywa rosa,

Kiedy po świecie chodzi i śpiewa

Jasna i bosa.

Piosenka moja z rodu sierota,

Cudzo jej wszędzie...

Chciałaby lecieć, gdzie zorza złota,

Jak te łabędzie...

Jak te łabędzie - puchy rozwiewa

Gdzieś ku jutrzence,

Kiedy po świecie chodzi i śpiewa,

Wznosząca ręce.

Piosenka moja żyje tęsknicą

Jak czarnym chlebem,

Ani ją jasne cuda zachwycą

Pod obcym niebem...

Ku gwiaździe patrzy, co tam omdlewa

Blaski drźącemi,

Kiedy po świecie chodzi i śpiewa

O swojej ziemi!^[1]