Wciąż rozmyślasz. Uparcie i skrycie,

Patrzysz w okno i smutek masz w oku...

Przecież mnie kochasz nad życie?

Sam mi mówiłeś przeszłego roku...

Nie widziałam cię już od miesiąca

I nic. Jestem może bledsza,

Trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca,

Lecz widać można żyć bez powietrza!

Gdy się miało szczęście, które się nie trafia:

Czyjeś ciało i ziemię całą –

A zostanie tylko, tylko fotografia,

To – to jest bardzo mało...

Powiedziałeś mi: Kiedy do mnie piszesz,

Nie wystukuj wszystkiego na maszynie,

Dopisz jedną linię własną ręką,

Kilka słów, doprawdy nic wielkiego –

Tak tak tak tak tak tak tak tak tak tak tak...

Wciąż się śmiejesz, lecz coś tkwi poza tym,

Patrzysz w niebo, na rzeźby obłoków...

Przecież ja jestem i niebem, i światem?

Sam mi mówiłeś przeszłego roku...

Nie widziałam cię już od miesiąca.

I nic. Jestem może bledsza,

Trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca,

Lecz widać można żyć bez powietrza...^[1]