Pod borem sosna,

pod nią topola,

ozeń się Jasiu,

kiej ci niewola.

Niewola była,

sama potrzeba,

z tobą się moja Maryś,

dorabiać chleba.

Powiedz–ze mi raz,

powiedz drugi raz:

ten wianecek rozmarionu,

komu ty go das?

Tobie Jasieńku,

tobie najmilsy,

jak będziemy klękać

w kościele do msy.

Będą nam grać,

będą nam śpiewać

będziemy nad sobą,

moja Maryś, płakać.

Będą bratkowie,

będą swatkowe,

będą perswadować

jak mnie tak tobie.

A wy druzbecki,

dajcie chustecki

a co ja jej utrę

Marysi ocki.

On jej uciera,

a ona płace:

dla ciebie Jasiu,

swój wianek tracę.^[1]