Słońce powoli spada głową w dół,

Wieczór na palcach skrada się,

Cisza zamyka usta nam na klucz,

Słowa bez żalu tracą sens.

Miasto zmęczone kładzie się do snu;

Popatrz – na szybach płonie zmierzch...

Zegar wybija godzin długi sznur –

– Zostań i zaśnij obok mnie.

Pod osłoną nocy,

Zapatrzeni w siebie,

Przymykamy oczy – ty i ja – na smutki dnia.

Pod osłoną nocy,

Na spokojnym niebie

Tak się wolno toczy czas.

Nie odnajdzie tutaj nas

Ani smutek, ani żal,

Gdy staniemy, twarzą w twarz,

Noc i księżyc, ty i ja.

Północ zamyka w domach cicho drzwi,

Gaśnie ostatni akord dnia,

Gwiazdy nadzieją nową wróżą z kart,

Może i dla nas starczy jej?...

Pod osłoną nocy,

Zapatrzeni w siebie,

Przymykamy oczy – ty i ja – na smutki dnia.

Pod osłoną nocy,

Na spokojnym niebie

Tak się wolno toczy senny czas, obok nas...^[1]