Pod twoim oknem co nocy stoję –


przybłęda z dzielnic sytych bourgeois.


Dokoła szumi swym niepokojem


twoja dzielnica, dzielnica zła.



Pod twoim oknem blade rumianki –


gwiazdki strącone w lamentach ros,


a w twoim oknie – na tle firanki –


widzę twój profil i mój zły los.



Pod twoim oknem krążą oprychy –


pod twoim oknem pijacy klną.


Więc ty nie słyszysz canzony cichej,


co jest szkatułką z miłością mą.



Pod twoim oknem – gościa pod pachę


prowadzi dziwka na zmięty koc,


nad twoim oknem – księżyca majcher,


którym mi grozi przedmiejska noc.



Na twoim oknie cień twój lirycznie


z drugim spleciony w miłosny fresk,


a ja tu stoję, a ja nie krzyczę


i tylko za mnie gdzieś wyje pies.



Pod twoim oknem nożem dostanę


i wcale serca nie będę krył.


A potem potknie się o mnie ranek


i facet, który u ciebie był.^[1]