Może to ja, a może to ty,

kiedyśmy w świat wierzyli i w sny,

podkowę tę podnieśliśmy gdzieś,

jak gdyby nam za mało było szczęścia.

Po co ten gest losowi na złość,

po co w ten dzień wzywaliśmy los?

Dziś jestem sam, jak wiatr pośród drzew,

z podkową szczęścia, jak na śmiech.

Tę podkowę podniesioną z błota

oczyściłem, że jak słońce lśni.

To nie ja, to tęsknota,

wierna ma tęsknota

zawiesiła ją u drzwi.

Teraz co dzień, gdy wyjdę na próg,

patrzę, jak drży świetlisty jej łuk.

Może w jakiejś chwili

szczęście się pomyli

i na mój zbłądzi próg.^[1]