Zielone okiennice w przydrożnych zajazdach,

Dom pod strażą szpalerów, obrosły ligustrem,

I noc niezrozumiała i świeca przy gwiazdach

I wielki cień, snujący się za mną nad lustrem.

Noc czekała tu lata, pod oknem uśpiona,

Cicho pluszcząc włosami koloru indygo,

I lustro spało nocą znajome, jak żona,

I świeca kwitła prostą, świetlistą łodygą.

I zeszliśmy się razem i razem czekamy

Kiedy przyjdziesz, nadlecisz śród szarf korowodu:

Bruk zadzwoni kopytem, zapukasz do bramy

Czarnej od wiatrów morskich i szorstkiej od jodu.

Wracaj miła, jedyna kochanko daleka,

Muzo cieniem rozsiana wysokim nade mną -

Noc się może przebudzić, ostatni raz czeka,

Wszystkie światła pogasi, aż krzykniesz: jak ciemno!

I sama nie rozeznasz się w nocnych tętentach

I nie poznasz mnie, obca, po latach rozłąki.

...Księżyc już chodzi słupem po starych okrętach

I czarne z masztów martwych wypłasza pająki.^[1]