Za lasami, za krzewami,

Gdzie się kończą dzikie knieje,

Za siedmioma bajaniami

Inny świat się do nas śmieje.

Tam w zieleni niesłychanej

Złote słonko wiecznie świeci

A wśród mleczy i sasanek

Lipiec biegnie nam na przeciw.

Pola złociste i łąki zielone,

Kwietne pejzaże, ciepłe od barw!

Pola złociste i łąki zielone

Szumnie kołysze poranny wiatr!

Miodne pszczoły wciąż do wtóru

Wyśpiewują wniebogłosy

A wśród świerszczy zgodnych chórów

Spór z biedronką komar toczy.

Tak tam pięknie, tak radośnie,

Tak się trawy do stóp chylą,

Jakby świat trwał w wiecznej wiośnie,

Nie żałując barw motylom.

Pola złociste i łąki zielone...^[1]