Gdy nie zostanie po mnie nic

oprócz pożółkłych fotografii

błękitny mnie przywita świt/bis

w miejscu co nie ma go na mapie./bis

A kiedy sypną na mnie piach,

gdy mnie okryją cztery deski

to pójdę tam gdzie wiedzie szlak

na połoniny, na niebieskie.

Podwiezie mnie błękitny wóz

ciągnięty przez błękitne konie

Przez świat błękitny będzie wiózł,

aż zaniebieszczy w dali błonie.

Od zmartwień wolny i od trosk

pójdę wygrzewać się na trawie,

a czasem gdy mi przyjdzie chęć

z góry na ziemię się pogapię.

Popatrzę jak wśród smukłych malw

watr w przedwieczornej ciszy kona

Trochę mi tylko będzie żal,

że trawa u was tak zielona.^[2]