Miły w ciszy szmer strumyka,

Powiew wiatru tchnący majem;

Miły w gaju śpiew słowika,

Lub skowronka ponad gajem.

Lecz słodsze tony, milsze czucie

W narodowej polskiej nucie.

Sercu matki droga wzmianka

Głos dziecięcia w pierwszym słowie;

Miłe dźwięki dla kochanka,

Gdy mu luba „kocham” powie,

Lecz słodsze tony, milsze czucie

W narodowej polskiej nucie. –

Los nam wydarł kraj nasz cały,

Odział Polskę w kir grobowy;

Lecz nie wydarł naszej chwały,

Ani nuty narodowej.

A słodsze tony, milsze czucie

W narodowej polskiej nucie.

Więc śpiewajmy piosnki nasze,

Puchar niech nam takt wydzwania,

Jeszcze wzniesiem pełne czasze,

Nucąc hymny zmartwychwstania.

Bo słodkie tony, miłe czucie

W narodowej polskiej nucie.^[1]