Twoja pierwsza wigilia,

Czy ją jeszcze pamiętasz –

– Dzień narodzin zwiastował twój krzyk?

To już przecież tak dawno,

Tamten wieczór, noc święta

I ramiona co lekko kołysały twe sny.

Pamięć ślady zaciera

Tysiącami wydarzeń,

Lecz dziś przecie znów jest taki dzień.

Nowe dziecię zrodzone

Z naszych pragnień i marzeń

Znów w ramionach matczynych szykuje się do snu.

Nasze polskie wigilie,

Nasze święte, najbliższe,

Pogubione na drogach, zapomniane przez czas.

Nasze polskie wigilie,

Nasze święte, najbliższe,

W każdym sercu ukryte, żyją wiecznie wśród nas.

Ile zdarzeń minęło,

Ile przeszło pokoleń,

Odkąd pierwszy raz dziecię zawitało pod dach?

Wspominamy historię

Pustym miejscem przy stole,

W ten dzień jeden gdy każdy jest nam bliski jak brat.

Oto wreszcie pokojem

Zapachniała ojczyzna,

Więc dziękujmy za wszystko, co darował nam Bóg,

Podzieleni – opłatkiem,

Przebaczeniem – jak blizną,

Gorzką przeszłość i zwadę okryjemy dziś już.

Nasze polskie wigilie,

Nasze święte, najbliższe,

Pogubione na drogach, zapomniane przez czas.

Nasze polskie wigilie,

Nasze święte, najbliższe,

W każdym sercu ukryte, żyją wiecznie wśród nas.^[1]